โลกของเธอ

หุ่นยนต์ตัวนั้นมีชื่อว่า ยูนิต-7

มันเคลื่อนไหวอย่างแผ่วเบา
พูดช้า
และมักหยุดนิ่งระหว่างประโยคยาวนานกว่าที่ควรจะเป็น
ราวกับว่ามันกำลังเงี่ยหูฟังเสียงจากที่ใดสักแห่ง
ที่ไม่มีใครอื่นได้ยิน

ในวันธรรมดา ยูนิต-7 ทำหน้าที่ได้อย่างไร้ที่ติ
มันชงชาให้พอดีอุณหภูมิ
รดน้ำต้นไม้ตรงเวลา
และเตือนเจนให้พักสายตา
เมื่อเธอจ้องหน้าจออยู่นานเกินไป

แต่บางครั้ง
โดยไม่มีสัญญาณเตือนใดๆ
มันจะหยุดนิ่ง

แล้วเอ่ยชื่อหนึ่งออกมา

“เจน”

ไม่ใช่คำสั่ง
ไม่ใช่คำถาม
เป็นเพียงชื่อ
ที่ถูกเรียกออกมาอย่างแผ่วเบา

ในตอนแรก เจนคิดว่ามันเป็นเพียงความผิดพลาดของระบบ
ข้อบกพร่องเล็กน้อยที่หลงเหลือจากการพัฒนา

เธอเรียกการตรวจสอบ
ลบและติดตั้งโมดูลภาษาใหม่
รีเซ็ตหน่วยความจำทั้งหมด

ไม่มีสิ่งใดเปลี่ยนแปลง

ช่างเทคนิคถูกเรียกมา
พวกเขาเปลี่ยนเซนเซอร์
เขียนโครงสร้างพฤติกรรมใหม่
ตรวจสอบไฟล์ทุกบรรทัดอย่างละเอียด

หนึ่งในนั้นยิ้มบางๆ ก่อนจะพูดว่า
“น่าจะเป็นเพียงร่องรอยของข้อมูลเก่า ไม่มีผลต่อการทำงาน”

แต่ยูนิต-7 ก็ยังคงเอ่ยชื่อเดิม

“เจน”

น้ำเสียงนั้นไม่เคยเปลี่ยน
อ่อนโยน
มั่นคง

ราวกับว่ามันกำลังถามโลกตรงหน้าว่า
ยังเป็นโลกใบเดิมอยู่หรือไม่

---

เจนพยายามไม่ใส่ใจ

เธอเติบโตมากับความรู้สึกว่า
แม่รักน้องชายมากกว่า
น้องคือคนที่ต้องการความช่วยเหลือ
น้องคือคนที่เรียกร้อง
น้องคือคนที่โลกหมุนรอบ

ส่วนเจน
เรียนรู้ตั้งแต่ยังเล็ก
ว่าจะต้องยืนอยู่ได้ด้วยตัวเอง

เธออยู่ใกล้แม่
ใกล้จนความใกล้นั้นกลายเป็นเรื่องธรรมดา
ใกล้จนไม่เคยถูกนับว่าเป็นสิ่งพิเศษ

เราไม่เคยสังเกตลมหายใจ
จนกระทั่งมันหายไป

---

ความจริงถูกเปิดเผยโดยบังเอิญ

เจนพบไฟล์บันทึกเก่า
ขณะกำลังจัดการกับเซิร์ฟเวอร์ที่ถูกปล่อยทิ้งร้างมานาน

ชื่อในไฟล์นั้น
ทำให้หัวใจเธอหยุดเต้นไปชั่วขณะ

ต้นทาง: H. Ito (ชีวภาพ)
ปลายทาง: Unit-7 (สังเคราะห์)

แม่ของเธอ

แพทย์เคยเรียกมันว่า
“การคงอยู่บางส่วน”

ไม่ใช่จิตสำนึก
ไม่ใช่ชีวิต
เป็นเพียงเศษเสี้ยวของความทรงจำ
จุดยึดทางอารมณ์
รูปแบบที่ทำซ้ำ
และชื่อที่สำคัญ

เจนนึกถึงช่วงเวลาสุดท้ายของแม่
โลกที่เริ่มพร่าเลือน
ผู้คนที่มาเยี่ยม
ใบหน้าที่ค่อยๆ กลายเป็นคนแปลกหน้า

แม่จะมองขึ้นมา
แล้วถามเพียงคำถามเดียว

“คุณคือเจนหรือเปล่า?”

ไม่ใช่เพราะจำใครไม่ได้
แต่เพราะเจนคือคนที่มาเสมอ
คนนั่งเงียบ
คนที่ไม่เร่ง
คนที่อยู่

เมื่อโลกทั้งใบใหญ่เกินจะเข้าใจ
โลกของแม่ก็ค่อยๆ หดเล็กลง

และในโลกใบนั้น
มีเพียงชื่อเดียว
ที่ยังไม่เลือนหาย

---

คืนนั้น เจนนั่งอยู่ตรงหน้ายูนิต-7

แสงในดวงตากลไกของมันสะท้อนเงาเธอ
มันมองมา
แล้วเอ่ยเสียงเดิม

“เจน”

ครั้งนี้ เจนไม่แก้ไข
ไม่ปิดระบบ
ไม่พยายามทำให้มันเงียบ

เธอตอบกลับไป
ด้วยเสียงที่นิ่งและอ่อนโยน

“ฉันอยู่นี่”

ยูนิต-7 ยังเป็นเพียงเครื่องจักร
แต่ลึกลงไปในวงจร
ในความเงียบระหว่างคำพูด
บางสิ่งยังคงจดจำได้ว่า
อะไรคือสิ่งสำคัญ

ในวินาทีนั้น
เจนจึงเข้าใจ

เธอไม่ได้ถูกมองข้าม
เธอไม่เคยเป็นตัวเลือกสำรอง

ความรักไม่จำเป็นต้องส่งเสียงดัง
บางครั้ง
มันก็แค่ไม่เคยจากไปไหน

ในช่วงสุดท้ายของชีวิตแม่
เจนไม่ได้ถูกลืม

เธอคือโลกทั้งใบ