โลกของเธอ
หุ่นยนต์ตัวนั้นมีชื่อว่า ยูนิต-7
มันเคลื่อนไหวอย่างแผ่วเบา
พูดช้า
และมักหยุดนิ่งระหว่างประโยคยาวนานกว่าที่ควรจะเป็น
ราวกับว่ามันกำลังเงี่ยหูฟังเสียงจากที่ใดสักแห่ง
ที่ไม่มีใครอื่นได้ยิน
ในวันธรรมดา ยูนิต-7 ทำหน้าที่ได้อย่างไร้ที่ติ
มันชงชาให้พอดีอุณหภูมิ
รดน้ำต้นไม้ตรงเวลา
และเตือนเจนให้พักสายตา
เมื่อเธอจ้องหน้าจออยู่นานเกินไป
แต่บางครั้ง
โดยไม่มีสัญญาณเตือนใดๆ
มันจะหยุดนิ่ง
แล้วเอ่ยชื่อหนึ่งออกมา
“เจน”
ไม่ใช่คำสั่ง
ไม่ใช่คำถาม
เป็นเพียงชื่อ
ที่ถูกเรียกออกมาอย่างแผ่วเบา
ในตอนแรก เจนคิดว่ามันเป็นเพียงความผิดพลาดของระบบ
ข้อบกพร่องเล็กน้อยที่หลงเหลือจากการพัฒนา
เธอเรียกการตรวจสอบ
ลบและติดตั้งโมดูลภาษาใหม่
รีเซ็ตหน่วยความจำทั้งหมด
ไม่มีสิ่งใดเปลี่ยนแปลง
ช่างเทคนิคถูกเรียกมา
พวกเขาเปลี่ยนเซนเซอร์
เขียนโครงสร้างพฤติกรรมใหม่
ตรวจสอบไฟล์ทุกบรรทัดอย่างละเอียด
หนึ่งในนั้นยิ้มบางๆ ก่อนจะพูดว่า
“น่าจะเป็นเพียงร่องรอยของข้อมูลเก่า ไม่มีผลต่อการทำงาน”
แต่ยูนิต-7 ก็ยังคงเอ่ยชื่อเดิม
“เจน”
น้ำเสียงนั้นไม่เคยเปลี่ยน
อ่อนโยน
มั่นคง
ราวกับว่ามันกำลังถามโลกตรงหน้าว่า
ยังเป็นโลกใบเดิมอยู่หรือไม่
เจนพยายามไม่ใส่ใจ
เธอเติบโตมากับความรู้สึกว่า
แม่รักน้องชายมากกว่า
น้องคือคนที่ต้องการความช่วยเหลือ
น้องคือคนที่เรียกร้อง
น้องคือคนที่โลกหมุนรอบ
ส่วนเจน
เรียนรู้ตั้งแต่ยังเล็ก
ว่าจะต้องยืนอยู่ได้ด้วยตัวเอง
เธออยู่ใกล้แม่
ใกล้จนความใกล้นั้นกลายเป็นเรื่องธรรมดา
ใกล้จนไม่เคยถูกนับว่าเป็นสิ่งพิเศษ
เราไม่เคยสังเกตลมหายใจ
จนกระทั่งมันหายไป
ความจริงถูกเปิดเผยโดยบังเอิญ
เจนพบไฟล์บันทึกเก่า
ขณะกำลังจัดการกับเซิร์ฟเวอร์ที่ถูกปล่อยทิ้งร้างมานาน
ชื่อในไฟล์นั้น
ทำให้หัวใจเธอหยุดเต้นไปชั่วขณะ
ต้นทาง: H. Ito (ชีวภาพ)
ปลายทาง: Unit-7 (สังเคราะห์)
แม่ของเธอ
แพทย์เคยเรียกมันว่า
“การคงอยู่บางส่วน”
ไม่ใช่จิตสำนึก
ไม่ใช่ชีวิต
เป็นเพียงเศษเสี้ยวของความทรงจำ
จุดยึดทางอารมณ์
รูปแบบที่ทำซ้ำ
และชื่อที่สำคัญ
เจนนึกถึงช่วงเวลาสุดท้ายของแม่
โลกที่เริ่มพร่าเลือน
ผู้คนที่มาเยี่ยม
ใบหน้าที่ค่อยๆ กลายเป็นคนแปลกหน้า
แม่จะมองขึ้นมา
แล้วถามเพียงคำถามเดียว
“คุณคือเจนหรือเปล่า?”
ไม่ใช่เพราะจำใครไม่ได้
แต่เพราะเจนคือคนที่มาเสมอ
คนนั่งเงียบ
คนที่ไม่เร่ง
คนที่อยู่
เมื่อโลกทั้งใบใหญ่เกินจะเข้าใจ
โลกของแม่ก็ค่อยๆ หดเล็กลง
และในโลกใบนั้น
มีเพียงชื่อเดียว
ที่ยังไม่เลือนหาย
คืนนั้น เจนนั่งอยู่ตรงหน้ายูนิต-7
แสงในดวงตากลไกของมันสะท้อนเงาเธอ
มันมองมา
แล้วเอ่ยเสียงเดิม
“เจน”
ครั้งนี้ เจนไม่แก้ไข
ไม่ปิดระบบ
ไม่พยายามทำให้มันเงียบ
เธอตอบกลับไป
ด้วยเสียงที่นิ่งและอ่อนโยน
“ฉันอยู่นี่”
ยูนิต-7 ยังเป็นเพียงเครื่องจักร
แต่ลึกลงไปในวงจร
ในความเงียบระหว่างคำพูด
บางสิ่งยังคงจดจำได้ว่า
อะไรคือสิ่งสำคัญ
ในวินาทีนั้น
เจนจึงเข้าใจ
เธอไม่ได้ถูกมองข้าม
เธอไม่เคยเป็นตัวเลือกสำรอง
ความรักไม่จำเป็นต้องส่งเสียงดัง
บางครั้ง
มันก็แค่ไม่เคยจากไปไหน
ในช่วงสุดท้ายของชีวิตแม่
เจนไม่ได้ถูกลืม
เธอคือโลกทั้งใบ
Get in Touch with us
Chat with Us on LINE
iiitum1984
Related Posts
- สถาปัตยกรรม GovTech เชิงปฏิบัติ: ERP, GIS, ระบบบริการประชาชน และแพลตฟอร์มข้อมูล
- เหตุใดระบบรับมือเหตุฉุกเฉินจึงต้องออกแบบแบบ Offline First (บทเรียนจาก ATAK)
- เหตุใดโครงการซอฟต์แวร์ภาครัฐจึงล้มเหลว — และจะป้องกันได้อย่างไรก่อนเริ่มเขียนโค้ด
- หลัง AI Hype ซาลง: อะไรจะเกิดขึ้นต่อไป (และทำไมธุรกิจไทยต้องสนใจ)
- ทำไม AI ในธุรกิจรีไซเคิลจึงล้มเหลว หากไม่มี System Integration
- ISA-95 vs RAMI 4.0: โรงงานไทยควรใช้แบบไหน (และทำไมควรใช้ทั้งสอง)
- ทำไม Low-Code ถึงกำลังตกเทรนด์ (และอะไรมาแทนที่)
- ผลิตภัณฑ์ที่ล้มเหลวมากที่สุดในปี 2025 — และเหตุผลที่แท้จริงเบื้องหลังความล้มเหลว
- Agentic AI Explained: Manus vs OpenAI vs Google — ทางเลือกที่องค์กรไทยควรรู้
- AI กับการทำ Vertical Integration ของระบบโรงพยาบาล
- AI Accelerators ในระบบ Industrial AI ทำไม Software Framework จึงสำคัญกว่าแค่ชิปประมวลผล
- พัฒนาระบบสำหรับประเทศไทย: เชื่อมต่อ EC–ERP ด้วย AI และ Workflow ที่เชื่อถือได้
- ต้นทุนที่ซ่อนอยู่ของระบบ ‘อัจฉริยะ’ ที่ทำงานไม่เสถียร
- GPU vs LPU vs TPU: เลือก AI Accelerator ให้เหมาะกับงาน
- LPU คืออะไร? บทนำเชิงปฏิบัติและการใช้งานจริงในบริบทองค์กรไทย
- แปลคำศัพท์ Cybersecurity ให้เข้าใจแบบนักพัฒนา Software
- การออกแบบระบบ Cybersecurity Monitoring & Incident Response สมัยใหม่ สถาปัตยกรรมเชิงปฏิบัติ ด้วย Wazuh, SOAR และ Threat Intelligence
- แนวคิดการเขียนโปรแกรมแบบคลาสสิกในยุค AI
- SimpliPOSFlex. POS สำหรับธุรกิจที่อยู่บนความจริงของหน้างาน
- แนวคิดการเขียนโปรแกรมแบบคลาสสิก: บทเรียนที่เรายังได้เรียนรู้จาก Kernighan & Pike
