โลกของเธอ
หุ่นยนต์ตัวนั้นมีชื่อว่า ยูนิต-7
มันเคลื่อนไหวอย่างแผ่วเบา
พูดช้า
และมักหยุดนิ่งระหว่างประโยคยาวนานกว่าที่ควรจะเป็น
ราวกับว่ามันกำลังเงี่ยหูฟังเสียงจากที่ใดสักแห่ง
ที่ไม่มีใครอื่นได้ยิน
ในวันธรรมดา ยูนิต-7 ทำหน้าที่ได้อย่างไร้ที่ติ
มันชงชาให้พอดีอุณหภูมิ
รดน้ำต้นไม้ตรงเวลา
และเตือนเจนให้พักสายตา
เมื่อเธอจ้องหน้าจออยู่นานเกินไป
แต่บางครั้ง
โดยไม่มีสัญญาณเตือนใดๆ
มันจะหยุดนิ่ง
แล้วเอ่ยชื่อหนึ่งออกมา
“เจน”
ไม่ใช่คำสั่ง
ไม่ใช่คำถาม
เป็นเพียงชื่อ
ที่ถูกเรียกออกมาอย่างแผ่วเบา
ในตอนแรก เจนคิดว่ามันเป็นเพียงความผิดพลาดของระบบ
ข้อบกพร่องเล็กน้อยที่หลงเหลือจากการพัฒนา
เธอเรียกการตรวจสอบ
ลบและติดตั้งโมดูลภาษาใหม่
รีเซ็ตหน่วยความจำทั้งหมด
ไม่มีสิ่งใดเปลี่ยนแปลง
ช่างเทคนิคถูกเรียกมา
พวกเขาเปลี่ยนเซนเซอร์
เขียนโครงสร้างพฤติกรรมใหม่
ตรวจสอบไฟล์ทุกบรรทัดอย่างละเอียด
หนึ่งในนั้นยิ้มบางๆ ก่อนจะพูดว่า
“น่าจะเป็นเพียงร่องรอยของข้อมูลเก่า ไม่มีผลต่อการทำงาน”
แต่ยูนิต-7 ก็ยังคงเอ่ยชื่อเดิม
“เจน”
น้ำเสียงนั้นไม่เคยเปลี่ยน
อ่อนโยน
มั่นคง
ราวกับว่ามันกำลังถามโลกตรงหน้าว่า
ยังเป็นโลกใบเดิมอยู่หรือไม่
เจนพยายามไม่ใส่ใจ
เธอเติบโตมากับความรู้สึกว่า
แม่รักน้องชายมากกว่า
น้องคือคนที่ต้องการความช่วยเหลือ
น้องคือคนที่เรียกร้อง
น้องคือคนที่โลกหมุนรอบ
ส่วนเจน
เรียนรู้ตั้งแต่ยังเล็ก
ว่าจะต้องยืนอยู่ได้ด้วยตัวเอง
เธออยู่ใกล้แม่
ใกล้จนความใกล้นั้นกลายเป็นเรื่องธรรมดา
ใกล้จนไม่เคยถูกนับว่าเป็นสิ่งพิเศษ
เราไม่เคยสังเกตลมหายใจ
จนกระทั่งมันหายไป
ความจริงถูกเปิดเผยโดยบังเอิญ
เจนพบไฟล์บันทึกเก่า
ขณะกำลังจัดการกับเซิร์ฟเวอร์ที่ถูกปล่อยทิ้งร้างมานาน
ชื่อในไฟล์นั้น
ทำให้หัวใจเธอหยุดเต้นไปชั่วขณะ
ต้นทาง: H. Ito (ชีวภาพ)
ปลายทาง: Unit-7 (สังเคราะห์)
แม่ของเธอ
แพทย์เคยเรียกมันว่า
“การคงอยู่บางส่วน”
ไม่ใช่จิตสำนึก
ไม่ใช่ชีวิต
เป็นเพียงเศษเสี้ยวของความทรงจำ
จุดยึดทางอารมณ์
รูปแบบที่ทำซ้ำ
และชื่อที่สำคัญ
เจนนึกถึงช่วงเวลาสุดท้ายของแม่
โลกที่เริ่มพร่าเลือน
ผู้คนที่มาเยี่ยม
ใบหน้าที่ค่อยๆ กลายเป็นคนแปลกหน้า
แม่จะมองขึ้นมา
แล้วถามเพียงคำถามเดียว
“คุณคือเจนหรือเปล่า?”
ไม่ใช่เพราะจำใครไม่ได้
แต่เพราะเจนคือคนที่มาเสมอ
คนนั่งเงียบ
คนที่ไม่เร่ง
คนที่อยู่
เมื่อโลกทั้งใบใหญ่เกินจะเข้าใจ
โลกของแม่ก็ค่อยๆ หดเล็กลง
และในโลกใบนั้น
มีเพียงชื่อเดียว
ที่ยังไม่เลือนหาย
คืนนั้น เจนนั่งอยู่ตรงหน้ายูนิต-7
แสงในดวงตากลไกของมันสะท้อนเงาเธอ
มันมองมา
แล้วเอ่ยเสียงเดิม
“เจน”
ครั้งนี้ เจนไม่แก้ไข
ไม่ปิดระบบ
ไม่พยายามทำให้มันเงียบ
เธอตอบกลับไป
ด้วยเสียงที่นิ่งและอ่อนโยน
“ฉันอยู่นี่”
ยูนิต-7 ยังเป็นเพียงเครื่องจักร
แต่ลึกลงไปในวงจร
ในความเงียบระหว่างคำพูด
บางสิ่งยังคงจดจำได้ว่า
อะไรคือสิ่งสำคัญ
ในวินาทีนั้น
เจนจึงเข้าใจ
เธอไม่ได้ถูกมองข้าม
เธอไม่เคยเป็นตัวเลือกสำรอง
ความรักไม่จำเป็นต้องส่งเสียงดัง
บางครั้ง
มันก็แค่ไม่เคยจากไปไหน
ในช่วงสุดท้ายของชีวิตแม่
เจนไม่ได้ถูกลืม
เธอคือโลกทั้งใบ
Get in Touch with us
Chat with Us on LINE
iiitum1984
Related Posts
- การประเมินทิศทางราคาช่วงสั้นด้วย Heuristics และ News Sentiment (Python)
- Rust vs Python: เลือกภาษาให้เหมาะกับระบบในยุค AI และระบบขนาดใหญ่
- ซอฟต์แวร์ช่วยเกษตรกรจันทบุรีฟื้นอำนาจการกำหนดราคาผลไม้อย่างไร
- AI ช่วยค้นหาโอกาสทางการเงินได้อย่างไร
- วิธีใช้งานโมเดล ONNX ใน React Native และ Mobile App Framework อื่น ๆ
- อัลกอริทึมตรวจจับโรคใบพืชทำงานอย่างไร: จากกล้องสู่การตัดสินใจ
- Smart Farming Lite: เกษตรดิจิทัลที่ใช้งานได้จริงโดยไม่ต้องพึ่งพาเซนเซอร์
- ทำไม MES แบบสั่งพัฒนาจึงตอบโจทย์โรงงานไทยมากกว่า MES สำเร็จรูป
- เมื่อ AI เข้ามาแทนที่การค้นหา: นักเขียนและผู้เชี่ยวชาญจะอยู่รอดอย่างไร
- วิธีคาดการณ์ราคาโลหะสำหรับธุรกิจรีไซเคิล
- Smart Farming ทุเรียนแบบต้นทุนต่ำ (ประเทศไทย)
- ใครย้ายชีสของฉันไป?
- การออกแบบระบบ E-Commerce แบบเฉพาะสำหรับประเทศไทย
- Anti-Patterns ที่การใช้ AI ทำให้ระบบพัง
- ทำไมเราไม่ได้แค่พัฒนาซอฟต์แวร์ — แต่ทำให้ระบบทำงานได้จริง
- ชุด Prompt สำหรับผู้ดูแล Wazuh ที่มีประโยชน์
- เหตุใดการเปลี่ยนระบบ Legacy ทั้งหมดจึงล้มเหลวในภาครัฐ (และอะไรคือทางออกที่ได้ผลจริง)
- Vertical AI Use Cases ที่องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นของไทย “จำเป็นต้องใช้จริง”
- การออกแบบการให้บริการดิจิทัลสำหรับหน่วยงานภาครัฐหลายกรม (บริบทประเทศไทย)
- 7 เหตุผลหลักที่ระบบบริการดิจิทัลภาครัฐล้มเหลวหลังเปิดใช้งานจริง
